Zijn druiven en rozijnen giftig voor honden?

Waarom zijn druiven en rozijnen giftig voor honden?

De meest gangbare verklaring is wijnsteenzuur. Het Riney Canine Health Center van Cornell en het Merck Veterinary Manual noemen allebei wijnsteenzuur, en het zout ervan, kaliumbitartraat (wijnsteen), als de meest waarschijnlijke oorzaak. Honden scheiden dit soort organisch zuur slecht uit, waardoor het zich ophoopt in de cellen die de niertubuli bekleden en die beschadigt.

De hoeveelheid wijnsteenzuur verschilt per vrucht, wat zou kunnen verklaren waarom de ene hond niets mankeert na een grote hoeveelheid, terwijl een andere al door een paar ernstig ziek wordt. Hetzelfde zuur zit geconcentreerd in tamarinde en wijnsteenpoeder (cream of tartar), die Merck en Cornell als vergelijkbare risico's noemen. Pitloze druiven, druiven met pit, rode, groene, biologische en zelfgekweekte druiven hebben allemaal vergiftigingen veroorzaakt.

Hoeveel druiven of rozijnen zijn gevaarlijk voor een hond?

Niemand weet een veilig aantal, en de bronnen zeggen dat ook ronduit. VCA Animal Hospitals stelt dat er geen goed vastgestelde giftige dosis is. Cornell zegt dat de schadelijke hoeveelheid niet te voorspellen is. Het Merck Veterinary Manual geeft een vuistregel: meer dan één druif of rozijn per 4,5 kg (10 lb) lichaamsgewicht kan genoeg wijnsteenzuur bevatten om de nieren te beschadigen.

Omdat deze bronnen het erover eens zijn dat elke hoeveelheid ertoe kan doen, behandelt Pativo elke keer dat een hond ze eet als noodgeval. Gedroogd fruit is per gram geconcentreerder dan vers, en verborgen bronnen komen veel voor:

• rozijnencake, kerstpudding, kerststol en krentenbollen
• studentenhaver, mueslirepen, muesli en ontbijtgranen
• koekjes, scones en gemengde chocolaatjes
• druivenpulp van wijngaarden

Wat doet de dierenarts?

Het doel is te voorkomen dat de nieren überhaupt beschadigd raken. Is het fruit kort geleden gegeten, dan laat de dierenarts je hond meestal braken; volgens Cornell kan dat ook uren na het eten nog helpen. Er kan actieve kool worden gegeven, al zegt Merck dat het nut daarvan hier onbekend is.

Bij een flinke hoeveelheid, of als de verschijnselen al begonnen zijn, neemt de dierenarts je hond op voor een infuus. Merck raadt minstens 48 uur infuus aan, waarbij de nierwaarden in het bloed, de urineproductie en de vochtbalans de hele tijd worden gevolgd. De nierwaarden kunnen eerst normaal lijken, dus herhaalde bloedtesten over twee tot drie dagen zijn gebruikelijk. Er is geen tegengif en geen labtest die een druivenvergiftiging bevestigt.

Honden die behandeld worden voordat er nierschade ontstaat, doen het over het algemeen heel goed. Zodra een hond geen urine meer aanmaakt, zijn de vooruitzichten slecht: de meeste honden gaan dood of worden ingeslapen, tenzij dialyse mogelijk is, en honden die het overleven, kunnen chronische nierziekte overhouden. Dat verschil is de reden dat wachten op verschijnselen de verkeerde aanpak is.

Hoe voorkom ik dat het nog eens gebeurt?

1. Houd druiven en gedroogd fruit van lage tafels, en laat broodtrommels van kinderen niet binnen bereik liggen.
2. Controleer de ingrediënten van gebak en ontbijtgranen voordat je eten deelt met je hond.
3. Licht bezoek en oppassers in; met gedeelde zorg in Pativo ziet iedereen die voor de hond zorgt de notities.
4. Let op composthopen en druivenranken in de tuin, waar honden gevallen fruit kunnen vinden.

De gifcheck van Pativo markeert druiven en rozijnen op je telefoon als "Ga nu", ook zonder verbinding. Bij bakken met rozijnen zit vaak ook chocolade of macadamianoten; lees die gidsen ook, en kijk bij alarmsignalen voor alles waarvoor je meteen naar een kliniek moet.